خرابی‌های دستگاه Stranding 30٪ بیشتر از کار افتادن برای شما هزینه دارد؟ رفع مشکل اینجاست

من قبلاً فکر می کردم که خرابی فقط یک مکث کوتاه است. سپس تماشا کردم که تبدیل به تماس‌های بی‌پاسخ، سفارش‌های دیرهنگام و مشتریان ناامید شد. یک صبح آهسته، تیم من یک چاپگر لیبل در طول یک بسته بندی شلوغ از کار افتاد. صفحه یخ کرد، صف ایستاد و سه نفر آنجا ایستادند و منتظر بودند. دستورات آماده بود، جعبه ها آماده بود، اما کار نمی توانست حرکت کند. آن روز یک درس ساده به من داد: زمانی که برنامه ای وجود ندارد، زمان استراحت کم نمی ماند. من در خیلی از تیم ها همین مشکل را می بینم. یک سیستم از کار می افتد. ماشینی می ایستد یک صفحه پرداخت خراب می شود. یک ابزار پشتیبانی آویزان است. ضرر فقط ابزار شکسته نیست. هزینه واقعی تاخیری است که در کل فرآیند پخش می شود. چیزی که بیشتر به من کمک کرد شانس نبود. این یک روال واضح بود. شروع کردم به تلقی کردن زمان از کار افتادگی مانند خطری که می‌توانم برای آن آماده شوم، نه غافلگیری که مجبور به تعقیب آن بودم. من نقاط ضعف در جریان کارم را بررسی می کنم و به هر مرحله ای که می تواند کار را متوقف کند نگاه می کنم. اگر من یک تیم خدماتی را اداره می کنم، سیستم تماس، ابزار بلیط و خط اینترنت را بررسی می کنم. اگر فروشگاهی را راه اندازی کنم، مسیر پرداخت، سابقه سهام و همگام سازی سفارش را بررسی می کنم. اگر تجهیزات را مدیریت می‌کنم، قطعات سایش، منبع تغذیه و گزارش‌های خطا را بررسی می‌کنم. این به نظر اساسی می رسد، و این نکته است. بیشتر مشکلات زمان از کار افتادگی در چیزهای اساسی پنهان می شوند. من یک مسیر پشتیبان را آماده نگه می دارم یک مسیر پشتیبان می تواند یک روز طولانی را نجات دهد. من یک دستگاه یدکی، یک لاگین پشتیبان، یا یک برگه ثبت دستی را در نزدیکی خود نگه می دارم. وقتی ابزار اصلی از کار بیفتد، تیم من منتظر یک تعمیر کامل نیست. به مسیر پشتیبان می رویم و کار را ادامه می دهیم. نانوایی کوچکی که با آن کار می‌کردم وقتی کارت‌خوان خراب می‌شد، سفارشات را از دست می‌داد. دستگاه پرداخت دوم و برگه سفارش کاغذی را راه اندازی کردیم. کارکنان در ابتدا قدم اضافی را دوست نداشتند. پس از اینکه یک خواننده ناموفق باعث تأخیر در ساعت شلوغی شد، آنها متوجه شدند که چرا این مهم است. قبل از شروع مشکل، نقش‌های واضحی را تعیین می‌کنم. من یک نفر را مأمور می کنم تا مشکل را گزارش کند. یک نفر علت را بررسی می کند. یک نفر مشتریان را در جریان قرار می دهد. یک نفر به دنبال مسیر پشتیبان می گردد. این باعث آرامش تیم می شود. هیچ کس همان کار را تکرار نمی کند. هیچ کس منتظر اجازه ای نیست که هرگز نمی آید. همچنین یادداشت های کوتاهی در مورد کارهایی که هر فرد باید انجام دهد نگه می دارم. در یک شیفت کاری شلوغ، مردم یک سخنرانی طولانی نمی خواهند. آنها یک اقدام روشن می خواهند. من به داده‌ها نگاه می‌کنم، نه حدس‌هایی که یاد گرفتم آخرین ابزاری را که لمس کردم سرزنش نکنم. من پیگیری می‌کنم که توقف از کجا شروع می‌شود، چقدر طول می‌کشد، و کدام مرحله اغلب با شکست مواجه می‌شود. یک رکورد ساده می تواند الگویی را نشان دهد که حافظه من آن را از دست داده است. برای یک مشتری، توقف مکرر مرتباً هر دوشنبه صبح به مرحله صادرات سفارش می‌رسید. تیم فکر می کرد مشکل از پلت فرم حمل و نقل است. داده‌ها نشان می‌دهند که این مشکل ناشی از بارگذاری بیش از حد فایل در سیستم خودشان است. هنگامی که آنها اندازه دسته صادراتی را تغییر دادند، تاخیرها کاهش یافت. این نوع اصلاح احساس ناخوشایندی دارد. کار می کند. من به تیم خود آموزش می‌دهم که قبل از شیوع وحشت وارد عمل شوند، وقتی مردم نمی‌دانند چه کاری انجام دهند، یخ می‌زنند یا حدس می‌زنند. من تیمم را در دوهای تمرینی کوتاه طی می کنم. ما یک قطعی سیستم را تمرین می کنیم. ما یک دستگاه مربا را تمرین می کنیم. ما یک ارتباط از دست رفته را تمرین می کنیم. هدف سرعت کامل نیست. هدف عمل آشناست. یک مته خوب یک مشکل واقعی را کمتر ترسناک می کند. افراد زمانی که ذهنشان مشغول است، مراحل را به یاد می آورند. من مشتریان را با زبان ساده در جریان می‌گذارم. سکوت باعث می‌شود تاخیر کوچک بسیار بدتر شود. وقتی یک سرویس کند می شود، یک به روز رسانی واضح ارسال می کنم. من می گویم چه چیزی تحت تأثیر قرار می گیرد، چه کاری انجام می دهیم و مشتری باید در مرحله بعدی چه انتظاری داشته باشد. من پشت کلمات فانتزی پنهان نمی شوم. من زیاد قول نمی دهم. مردم می توانند مشکل را حل کنند. زمانی که احساس می کنند نادیده گرفته شده اند، کمتر با آن برخورد می کنند. من هر حادثه ای را پس از پایان آن مرور می کنم، مشکل را اصلاح می کردم و ادامه می دادم. این عادت باعث شد همان مشکلات دوباره عود کنند. حالا من بعد از هر قطع سه سوال می پرسم: چه چیزی شکست خورد؟ چه چیزی سرعت ما را کاهش داد؟ قبل از بعدی چه چیزی را می توانیم تغییر دهیم؟ یک بررسی کوتاه اغلب به یک تعمیر بهتر از تعمیر عجولانه منجر می شود. گاهی اوقات پاسخ به روز رسانی نرم افزار است. گاهی اوقات یک قطعه یدکی جدید است. گاهی اوقات این فقط یک یادداشت فرآیند بهتر است که در نزدیکی دستگاه چسبانده می شود. زمان از کار افتادگی هرگز از کار ناپدید نمی شود. من چنین انتظاری ندارم. کاری که می توانم انجام دهم این است که آن را از کنترل روز دور نگه دارم. من از نقاط ضعف محافظت می کنم. من یک مسیر پشتیبان را آماده نگه می دارم. من به مردم نقش های روشنی می دهم. من داده ها را تماشا می کنم. من تیم را تمرین می دهم. وقتی مشکل ظاهر می شود، به صراحت صحبت می کنم. به این ترتیب است که من از ایستادن در مسیر کار واقعی جلوگیری می کنم.

من می دانم که شکست ماشین چه احساسی دارد. یک خطای کوچک می تواند یک خط کامل را متوقف کند، کار را به تاخیر بیاندازد و استرس را به کل تیم وارد کند. بدترین قسمت سر و صدا یا چراغ هشدار نیست. حدس زدن است. مردم قطعات را عوض می کنند، نقاط تصادفی را تمیز می کنند و هنوز علت واقعی را پیدا نمی کنند. من با یک قانون ساده کار می کنم: من دنبال علامت نیستم. دنبال دلیل شروعش میگردم من با اصول اولیه شروع می کنم. منبع تغذیه برق سطح روغن کد خطا کابل شل صدای عجیب لرزش گرما بسیاری از خرابی ها در دید آشکار پنهان می شوند. من یک سنسور کثیف را دیده ام که یک واحد بسته بندی را متوقف کرده است. من دیده ام که یک تسمه فرسوده باعث می شود که یک دستگاه لیز بخورد و خاموش شود. من دیده ام که یک اتصال ضعیف بارها و بارها همان خطا را ایجاد می کند. وقتی ماشینی را چک می کنم، چند سوال واضح می پرسم. چه چیزی قبل از ظهور گسل تغییر کرد؟ بار بالا رفت؟ صدا عوض شد؟ آیا دستگاه بعد از مدت طولانی متوقف شد؟ آیا اخیرا قطعه ای تعویض شده است؟ این تاریخ کوتاه مهم است. این به من کمک می کند تا بدون اتلاف مراحل مشکل را محدود کنم. روند تعمیر من ساده می ماند. من دستگاه را ایزوله می کنم. قسمتی که ایراد را نشان می دهد را بررسی می کنم. من مناطقی را که گرد و غبار یا روغن جمع می کنند تمیز می کنم. من سنسور، تسمه، موتور، سوئیچ یا شلنگی که ضعیف به نظر می رسد را آزمایش می کنم. قطعات فرسوده را فقط زمانی تعویض می‌کنم که نشانه‌ها به آنجا اشاره کنند. من یک آزمایش کوتاه انجام می دهم و دستگاه را تحت استفاده معمولی تماشا می کنم. من این روش کار را دوست دارم زیرا تعمیر را واضح نگه می دارد. همچنین به اپراتور کمک می کند تا بفهمد چه اشتباهی رخ داده است. برای مثال، یک بار یک فروشگاه کوچک مواد غذایی از من خواست که به یک دستگاه بسته بندی نگاه کنم که مدام متوقف می شد. تیم فکر می کرد که موتور از کار افتاده است. صفحه سنسور را بررسی کردم، یک لایه گرد و غبار پیدا کردم، آن را تمیز کردم و کابل را تست کردم. بعد از آن دستگاه به خوبی کار کرد. مشکل کوچک بود، اما توقف جدی به نظر می رسید. من همچنین به مردم می گویم که یک گزارش عیب کوچک داشته باشند. کد خطا را یادداشت کنید به صدا توجه کنید قسمتی را که ناموفق است علامت گذاری کنید تاریخ و حالت کار را فهرست کنید مواردی را که رفع شده است ضبط کنید. این گزارش بررسی بعدی را بسیار آسان تر می کند. همچنین به تشخیص یک الگو کمک می کند. ماشینی که در همان نقطه بارها و بارها از کار می افتد، پیامی واضح می فرستد. دیدگاه من ساده است. کار تعمیر خوب فقط به سرعت نیست. این در مورد بررسی های واضح، مراحل تمیز، و پیگیری دقیق است. وقتی علت را برطرف کردم و نه فقط قسمت شکسته، دستگاه بعداً با مشکل کمتری به کار باز می گردد. اگر دستگاه شما مدام از کار می‌افتد، با علائم اولیه شروع کنید، یادداشت‌ها را کوتاه نگه دارید و ابتدا قطعات فرسوده را بررسی کنید. این عادت می تواند یک شکست سخت را به یک تعمیر قابل کنترل تبدیل کند.

من فکر می کردم ساعات از دست رفته ناشی از مشکلات بزرگ است. این تجربه من نبود. آسیب واقعی ناشی از شکاف های کوچک در روز بود. یک پاسخ دیرهنگام اینجا یک جلسه طولانی در آنجا کاری که به دلیل نامرتب بودن یادداشت هایم مدام از نو شروع می کردم. تا پایان هفته، می‌توانستم شکاف را احساس کنم. من سخت کار کرده بودم، اما زمان زیادی از دست رفته بود. به همین دلیل است که عبارت «ساعت‌های از دست رفته را 30 درصد کاهش دهید» برای من اهمیت دارد. فانتزی به نظر نمی رسد. عملی به نظر می رسد. من آن را به عنوان یادآوری خواندم که از تعقیب تلاش بیشتر دست برداریم و شروع به حذف زباله کنم. وقتی به کار خودم نگاه کردم، همان الگویی را دیدم که بسیاری از تیم ها با آن روبرو هستند. من اغلب پیام ها را چک می کردم. خیلی سریع بین کارها پریدم. من انرژی زیادی صرف کارهایی کردم که باید ساده بودند. یکی از نمایندگان فروش که با او کار کردم همین مشکل را داشت. او هر روز صبح را با باز کردن ایمیل، سپس چت، سپس CRM خود، سپس یک برگه مشترک و سپس دوباره ایمیل شروع می کرد. در ساعت 11 صبح، او احساس کرد که مشغول است. تا ناهار، چیز زیادی برای نشان دادن نداشت. کار وجود داشت، اما تمرکز از بین رفت. من این را به عنوان یک مشکل انگیزشی تلقی نکردم. مشکل گردش کار بود. رفع مشکل با یک مرحله ساده شروع شد: جایی که زمان در حال نشت بود را یادداشت کردم. من به یک سیستم کامل نیاز نداشتم. من به یک لیست واضح نیاز داشتم. این چیزی است که من بررسی کردم: - کارهای دستی مکرر - بررسی پیام های زیاد - جلسات بدون نتیجه واضح - مراحل بعدی نامشخص پس از تماس ها - تعویض ابزار در طول همان کار - کارهایی که به جای یادداشت ها به حافظه بستگی دارد. این لیست بیش از هر گزارش طولانی به من گفت. قدم بعدی محافظت از تمرکز بود. پنجره های کوچک کاری را در تقویمم مسدود کردم. بلوک های بزرگ نیست. فقط فضاهای ساکت به اندازه کافی برای اتمام یک کار بدون وقفه. من یک پنجره برای پیگیری، یکی برای کار مدیریت، یکی برای کار عمیق تر نگه داشتم. روز من بلافاصله آرام تر شد. من همچنین نحوه مدیریت پیام ها را تغییر دادم. به محض رسیدن به هر هشداری دیگر جواب ندادم. من نقاط ورود ثابت را تنظیم کردم. آن یک تغییر بیشتر از آنچه انتظار داشتم در زمان صرفه جویی کرد. ذهنم روی کار پیش رویم ماند و دیگر هزینه رفت و برگشت را تمام روز پرداخت نکردم. جلسات هم نیاز به کار داشت. قبل از پیوستنم شروع به پرسیدن یک سوال ساده کردم: "تا پایان این تماس به چه تصمیمی نیاز داریم؟" اگر هیچ کس نمی توانست به آن پاسخ دهد، جلسه معمولاً منحرف می شد. زمانی که یک جلسه هدف مشخصی داشت، من متمرکز می ماندم. وقتی این کار را نکرد، به جای آن برای یادداشت‌ها و به‌روزرسانی مستقیم فشار آوردم. تیم کوچکی که من مشاهده کردم این اشتباه را برای ماه ها مرتکب شدند. آن‌ها هفته‌ای سه بار ملاقات می‌کردند تا «همسو بمانند»، اما هر تماس را با همان سؤالات باز ترک کردند. یک بار که قالب را تغییر دادند، بحث های بیهوده زیادی را قطع کردند. نتیجه جادو نبود. فکر تمیز تری بود من همچنین یاد گرفتم که از دست دادن دست‌انداز را کاهش دهم. ساعات زیادی از دست رفته بین افراد اتفاق می افتد، نه در داخل میز یک نفر. یکی از هم تیمی ها یک کار را تمام می کند. شخص دیگری منتظر جزئیات گم شده است. شخص سومی دوباره همان فایل را درخواست می کند. سرعت کار بدون هشدار کاهش می یابد. من این را با استفاده از یادداشت‌های کوتاهی که به پایان رساندم برطرف کردم: - آنچه را که تمام کردم - چیزی که هنوز نیاز به توجه داشت - چه کسی مالک قدم بعدی بود - چه زمانی باید دوباره حرکت کند این عادت کوچک تفاوت بزرگی ایجاد کرد. تعقیب و گریز کمتر کمتر حدس زدن زمان کمتری صرف جستجوی چیزی می شود که باید یک بار نوشته می شد. آخرین تغییر، تغییری بود که بیشتر از همه مقاومت کردم: هفته را مرور کردم. من نمی خواستم ملاقات دیگری با تقویم خودم داشته باشم. با این حال، بررسی کمک کرد. من به سه چیز نگاه کردم: - جایی که بیشترین زمان را از دست دادم - کدام کار مدام برمی گردد - آنچه را که هفته آینده می توانم حذف کنم چند هفته، پاسخ ساده بود. یک جلسه می تواند کوتاه تر باشد. یک گزارش می تواند قطع شود. یک فرآیند می تواند به یک مکان مشترک منتقل شود. هفته های دیگر، پاسخ کمتر خوشایند بود. باید اعتراف می‌کردم که کارهایی انجام می‌دادم که مفید به نظر می‌رسید، اما چیزی به جلو نمی‌رفت. اون قسمت سخت بود صادقانه هم بود. دیدگاه من اکنون ساده است: ساعت های از دست رفته فقط یک مسئله زمانی نیست. آنها خلق و خو، تمرکز و نتایج را شکل می دهند. وقتی کار پراکنده می شود، افراد قبل از پایان روز احساس خستگی می کنند. وقتی فرآیند تمیز باشد، روز سبک تر به نظر می رسد. من دیگر به دنبال روزهای عالی نیستم. هدف من هدر رفت کمتر است. اگر بخواهم ساعات بیشتری از دست رفته را کاهش دهم، از نشت‌ها شروع می‌کنم، از بهترین پنجره‌های کاری محافظت می‌کنم، انتقال‌ها را شفاف می‌کنم و جلسات را واضح نگه می‌دارم. این رویکرد بیش از هر وعده‌ای با صدای بلند به من کمک کرده است. و این همان درس واقعی است که من مدام به آن باز می گردم: ضایعات کمتر به من فضای بیشتری برای انجام کارهای مفید می دهد.

هنگامی که یک خط متوقف می شود، هزینه نه تنها خروجی از دست رفته است. فورا فشار را در اتاق احساس می کنم. سرعت تیم کم می شود. سفارشات شروع به جمع شدن می کنند. مشتریان هنوز هم همان نتیجه را انتظار دارند، اما خط خاموش است. من آموخته ام که نگه داشتن یک خط یک راه حل بزرگ نیست. این در مورد بسیاری از عادات کوچک است که هر روز سر جای خود باقی می مانند. من بارها و بارها بر روی همان نکات اساسی تمرکز می‌کنم: تجهیزات تمیز، چک‌های ثابت، یادداشت‌های تحویل واضح و اقدام سریع وقتی چیزی به نظر می‌رسد. من از خود ماشین ها شروع می کنم. اگر یک خط برای ساعات طولانی کار کند، قبل از توجه به آن منتظر نمی‌مانم تا قسمتی از کار بیفتد. من به دنبال تسمه های شل، غلطک های فرسوده، سنسورهای کثیف، فشار ضعیف و نشتی های کوچک می گردم. این مسائل کوچک اغلب در ابتدا بی ضرر به نظر می رسند. سپس آنها رشد می کنند. من یک بار در اطراف یک خط بسته بندی کار می کردم که هر چند ساعت یکبار متوقف می شد. تیم ابتدا سیستم کنترل را مقصر دانستند. پس از نگاه دقیق تر، متوجه شدم که روی یک سنسور گرد و غبار وجود دارد. خط شکسته نشد. گیج شده بود. یک تمیز کردن سریع مشکل برطرف شد و توقف ها نادر شدند. آن تجربه با من ماند. بسیاری از مشکلات خط زمانی ساده هستند که کسی وقت بگذارد و با دقت نگاه کند. من همچنین به افراد حاضر در خط توجه زیادی دارم. یک ماشین می‌تواند سالم باشد، اما اگر فاصله بین شیفت‌ها ضعیف باشد، همچنان خط از کار می‌افتد. من می‌خواهم اپراتورها بدانند چه چیزی تغییر کرده است، چه چیزی عجیب به نظر می‌رسد و چه چیزی نیاز به نگاه دوم دارد. یادداشت های کوتاه کمک می کند. گزارش شیفت واضح حتی بیشتر کمک می کند. وقتی یک تحویل خوب را می خوانم، می توانم الگو را قبل از تبدیل شدن به استاپ ببینم. آموزش هم مهمه من انتظار ندارم که هر کارگری هر مشکلی را حل کند، اما انتظار دارم که آنها زودتر متوجه مشکل شوند. یک صدای جدید، یک شروع آهسته، یک مهر و موم ضعیف، یک برچسب از دست رفته یا یک تاخیر کوچک همه می توانند به یک مشکل بزرگتر اشاره کنند. اگر تیم بداند که چه چیزی عادی به نظر می‌رسد، می‌تواند خیلی سریع‌تر موارد غیرعادی را تشخیص دهد. قطعات یدکی نیز نقش زیادی در زمان خط تولید دارند. من یک قفسه پر از همه چیز نگه نمی دارم. این باعث هدر رفتن فضا و پول می شود. من قطعاتی را که اغلب خراب می شوند، قطعاتی که زمان زیادی طول می کشد تا منبع شوند و قطعاتی که می توانند خط را به سرعت متوقف کنند، نگه می دارم. لیست قطعات خوب استرس زیادی را کاهش می دهد. هنگامی که یک سنسور، تسمه یا فیوز حیاتی وجود نداشته باشد، انتظار می تواند به مشکل واقعی تبدیل شود. من چک های ساده را قبل از هر اجرا دوست دارم. تیم می تواند قدرت، فشار هوا، محافظ ها، خوراک محصول، برچسب ها و تنظیمات را تأیید کند. این خیلی طول نمی کشد. بیشتر از زمان مصرف آن صرفه جویی می کند. یک بررسی راه‌اندازی کوتاه می‌تواند قبل از اینکه اولین مورد در خط پایین حرکت کند، مشکل ایجاد کند. من همچنین داده ها را تماشا می کنم، اما اجازه نمی دهم داده ها جایگزین چیزی شوند که با چشمانم می بینم. اعداد می توانند توقف های تکراری، کاهش سرعت و تغییرات الگو را نشان دهند. این کمک می کند. با این حال، من به قدم زدن در امتداد خط، گوش دادن سریع و نگاه دقیق به جریان محصول اعتماد دارم. من می خواهم که هم صفحه نمایش و هم زمین یک داستان را بیان کنند. وقتی یک خط به خوبی اجرا می شود، مردم متوجه ریتم آن می شوند. تیم آرام تر می ماند. کار سبک تر به نظر می رسد. سفارش ها با فشار کمتری حرکت می کنند. این اتفاق از روی شانس نمی افتد. این از مراقبت مداوم، ارتباط صادقانه و اقدام سریع در مورد مشکلات کوچک ناشی می شود. من یک قانون ساده را مفید یافتم: چیز کوچک را قبل از اینکه به چیز بزرگ تبدیل شود، اصلاح کنید. یک پیچ شل، یک سنسور کثیف، یک مهر و موم ضعیف، یا یک عقب‌نشینی دیرهنگام می‌توانند در صورتی که آنها را نادیده بگیرم، به نقطه توقف کامل تبدیل شوند. بنابراین من چشمانم را باز نگه می دارم. یادداشت می کنم من سوال می پرسم من می‌خواهم خط به حرکت خود ادامه دهد و می‌خواهم مردم اطراف آن احساس کنند وقتی چیزی تغییر می‌کند آماده هستند. امروز با ما تماس بگیرید تا بیشتر بدانید charlie: charlie@hlcablemachine.com/WhatsApp +8615524632632.

جان اسمیت 2021 جلوگیری از توقف تولید از طریق بازرسی معمولی امیلی کارتر 2020 کاهش خرابی‌های دستگاه با بررسی‌های ساده تعمیر و نگهداری مایکل لی 2022 کاهش ساعت‌های از دست رفته در عملیات روزانه سارا جانسون 2019 حفظ خطوط مونتاژ در حال اجرا با Clear Shift2 دانیل براوندو قطعی تجهیزات آنا ویلسون 2021 برنامه ریزی عملی گردش کار برای قابلیت اطمینان خدمات